نگاهی متفاوت به سریال های صدا و سیما
اما یک نکته‌ی منفی در این دو سریال وجود دارد و آن عبارت است از "جریان ثابت دروغ ". گاهی با سریالهای طنزی روبرو می‌شویم که در آن اگر دروغی هم جریان داشته باشد مثل اکثر سریالهای طنزی که مهران مدیری می‌سازد (شبهای برره و مرد هزار و دو هزار چهره و پاورچین و نقطه چین و...) به دلیل آنکه مخاطب با شخصیت‌های آن همزادپنداری نمی‌کند و صرفا جنبه‌ی طنز و خنده و انتقاد دارد.
اما طنزهای مناسبتی که از تلویزیون پخش می‌شوند، مثل همین دو سریال و سریالهای با درون مایه طنز که در ایام ماه مبارک رمضان هر ساله از سیمای جمهوری اسلامی پخش می‌شوند برای مخاطب قابل هضم است زیرا زندگی عادی و روزمره‌ی یک خانواده را به تصویر می‌کشد و به دلیل ماهیت طنز و ساده‌ی آن به راحتی برای مخاطب درونی می‌شود.

دو سریال زن بابا و چاردیواری را ببینید علاوه بر اینکه اساس حوادث داستان بر مبنای دروغ استوار است شاهدیم که در هر سکانس حداقل یک دروغ گفته می‌شود (حداقل). درسراسر این دو سریال هر کس برای نجات خود دروغ می‌گوید و همین دروغ‌ها باعث خنده می‌شوند! و از آنجا که این دروغ‌ها بزرگ نیستند به یک امر عادی مبدل شده‌اند.

در سکانسی از فیلم زن بابا وقتی داماد خانواده (علی صادقی) برای فرار از دست دائی محمود (محمد کاسبی) در دستشویی پنهان می‌شود، هفت دروغ بین اعضاء خانواده رد و بدل می‌شود! لطفآ مرا به مخالفت با طنز و خندیدن متهم نکنید، بحث من این است که سریالهای طنز لازم و بلکه واجب است اما می‌شود خیلی بهتر مردم را خنداند، بله دروغ هم در فیلم گفته بشود، ده تا، بیست‌ تا، پنجاه تا اما نه اینکه سراسر فیلم و عمده‌ی دیالوگها دروغ باشد، آن هم نه از دهان نقش‌های شیاد‌ها و کلاه بردار، بلکه از سوی شخصیت‌های عادی.


در سریال چار دیواری وضعیت از این هم بغرنج تر است و هر لحظه باید منتظر یک دروغ بود.
دختر (بهنوش طباطبایی) به پدرش دروغ می‌گوید.
محبت (مهران رجبی) به همکاران و صاحب‌کار و خانواده‌اش دروغ می‌گوید.
پدر نادر (آتیلا پسیانی) به فرزندان و دوستان خود دروغ می‌گوید.
خیری (سعید آقاخانی) به مامور فرودگاه و هر کس دیگر دروغ می‌گوید.
و نادر (امیر جعفری) به همه!
و..............

به کجا میرویم ؟

مرتبط:
نامه‌ای به مسعود ده‌نمکی / رضا رشیدپور
سریال‌کاتور / علی زراندوز
دوباره ساخته می شوی وطن؟ / شادی ضابط