12 اردی بهشت 1383 وقتی از طبقه ی چهارم خوابگاهی در دل اهواز پایین می آمدم تا به بانک روبرو بروم، فکر نمی کردم تا دقایقی دیگر یکی از شوکه کننده ترین خبرهای عمرم را می شنوم. از بانک که بیرون آمدم خواستم یک راست بروم خوابگاه. اما فاصله ی کیوسک مطبوعات با من فقط 50 قدم بود و من هم که اسیر همیشگی مطبوعات! اما وقتی تیتر «شرق» را دیدم جا خوردم: «خداحافظ گل آقا» و عکسی از میز و صندلی و خودکارش به همراه عینکش... شرق را خریدم و 70-80 پله ی طبقات را برای رسیدن به سوییت 406 طبقه ی 4 دویدم. آنجا روزنامه را باز کردم. دروغ نبود! گل اقا رفته بود ...
قصه ی من و گل آقا سابقه ای طولانی دارد. کلاس پنجم بودم که هفته نامه ی  30 تومانی «گل آقا» را هر پنج شنبه  می خریدم. از همان جا تا خانه نصف آن را می خواندم،اگرچه حتی معنای بعضی کلماتش را نمی فهمیدم!
دوستی من و گل آقا، اما چند سال بعد محکم تر شد؛ وقتی برایش نامه ای نوشتم و در کمال تعجب، چند روز مانده به سال تحویل آن سال نامه ای برایم فرستاد که با قلم سبزش نوشته بود؛ نامه ای که هنوز هم، هروقت دوست تازه ای پیدا می کنم یک کپی از آن را به او می دهم!
اما کنکور که رسید دوره ی جدایی من و گل آقا شروع شد. بعد هم قبولی در دانشگاه و خوشحالی ناشی از آن!! تا اینکه یک روز در بخش نشریات دانشکده تیتر همان «شرق» را دیدم که:« گل آقا سماور آبدارخانه را خاموش کرد.» گل آقا دیگر نمی خواست هفته نامه چاپ کند!! شاید تنها کدورتی که از گل آقا  به دلم مانده است همین تصمیم باشد.
حالا سه سال از رفتن گل آقا می گذرد. هرسال هنگام سالگردش یک شماره  هفته نامه ویژه ی او چاپ می شود و به آن پانصد و خرده ای شماره یکی اضافه. من، اما هنوز گل آقا های قدیمی را می خوانم، هنوز همان نامه را دارم... «گل آقا»ها اگرچه هنوز تازه اند اما آن نامه رنگ سبزش را باخته است. من، اما هنوز طعم شیرین هر پنج شنبه را در دل دارم. ولی گل آقا... گل آقا رفته است...  

مرتبط:
از دلهاي مردم ايران، براي گل‌آقاي ملت ايران!
 گلبرگ های گل آقا / گيتي صفرزاده
فتوگل/ علي زراندوز