ما جمعی از شاگردان گل‌آقا بودیم. خیلی زیاد نبودیم اما خیلی زیاد خوب بودیم. با خودمان گفتیم ما که این‌قدر خوبیم و عمر دنیا هم که دو روز است و شاید پس فردا زد و یکی‌مان وکیلی شد و وزیری شد و رئیس جمهوری شد و... آن موقع اگر بگوییم که «فلانی! من رو یادته؟» ممکن است بزنیم زیرش. فلذا بر آن شدیم تا دوستی‌مان را حفظ کنیم که کسی نزند زیرش!
همان وقت بود که وبلاگ طنز مطبوعاتی را راه انداختیم که هم نزنیم زیرش و هم کمی تا قسمتی، تمرین نوشتن کنیم.
بعدش گفتیم ما که کارمان درست است -یا حداقل امیدواریم که به زودی درست بشود-  بیاییم یک سایت طنز هم راه بیاندازیم. این شد که پس از تأسیس فرقه دست اندازیه، سایت دست‌انداز هم بنا شد. هرچند الآن چندی‌ست که به دلایل فنی و مهندسی و سوق‌الجیشی کارش خوابیده است اما در گوشی بگویم که به زودی قرار است منفجر... نه ببخشید؛ بترکاند!
اما این وسطها هم جمعی از آن جمع، دور هم، وسط ماهنامه گزارش حلقه زدند و گفتند که گزارش از اون جهت هم چیز خوبیست!
خلاصه کلام اینکه این کاریکاتور را نازنین جمشیدی از بروبچ گزارش‌نویس کشیده است.  چهره چند نفر دیگر را فعلاً رو نکردیم تا بعداً برگهای بیشتری برای رو کردن داشته باشیم!
پاوبلاگی: ای امان! توی این کاریکاتور من مو دارم، اما الآن دیگه مو ندارم... ای هوار!
پاوبلاگی معرفی از اون لحاظ:روح‌الله عسگری (سردسته اولیه وبلاگ. نویسنده‌ای که دیگر هرگز در مورد مادر زن و خواهر زن مطلب نخواهد نوشت! بعله، او هم...)، من (بدون شرح!)، فرزام الفت (یکی از سردبیران ثانویه، اسبق و آتی سایت. گفته می‌شود پیشنهاد کاری چند کمپانی خودروسازی خارجی را به دلیل مشغله کاری در دست انداز رد کرده است!)، نسیم صباغان (نویسنده، گزارش‌نویس، گوینده و محقق چند شبکه رادیویی و اینا)، علیرضا رودساز (نویسنده بالقوهٔ فروخفته. از سرنوشت دقیق وی اطلاعی در دست نیست!)، فاضل ترکمن (اینجا، اونجا، همه جا! اگر نشریه‌ای خواندید که فاضل در آن مطلب نداشت مطمئن باشید که اشتباه چاپی است!)، هاجر ده‌بزرگی (پیشنهاددهنده نام دست‌انداز و پیشنهاددهنده صفحهٔ گزارش از اون جهت. او کلاً با پیشنهادهایش آدم را می‌اندازد توی... هَچَل را با چه "ه"‌ای می‌نویسند؟!)